Co robi psycholog w przedszkolu?

Nie chodzi o to, aby zaprowadził „porządek” i sprawił, że wszyscy zawsze grzecznie
będą bawić się, słuchać pani czy jeść. Rodzice zwykle niewiele wiedzą o psychologu
pracującym w przedszkolu, rzadko również korzystają z jego konsultacji. Tymczasem często
naprawdę warto z nim choć przez chwilę porozmawiać.
Psycholog przedszkolny nie prowadzi terapii, tylko zwraca uwagę rodziców
i wychowawców na ewentualne trudności.
Zajęcia z psychologiem wymagają zgody rodzica. Bez niej dziecko, nie może
uczestniczyć w zajęciach ze specjalistą.

  1.  NAJWAŻNIEJSZA JEST OBSERWACJA
    Psycholog „patrzy”, jak dzieci bawią się w grupie, co robią w sytuacjach stresowych
    i konfliktowych, w jaki sposób przystosowują się do przedszkola. Może też oglądać rysunki
    maluchów oraz słuchać jak dzieci odzywają się do siebie, rodziców czy wychowawczyń.
    W ten sposób poznaje dzieci i ich problemy.
  2.  BARDZO WAŻNA – ROZMOWA Z DZIECKIEM I Z RODZICAMI
    Jeśli, zdaniem psychologa, jakiś przedszkolak potrzebuje pomocy, bo np. nie potrafi
    odnaleźć się w grupie, specjalista rozmawia z wychowawcą o swoich spostrzeżeniach. Często
    jest też tak, że to wychowawca zwraca się z prośbą do psychologa, ponieważ zauważył jakieś
    trudności u dziecka.
    Psycholog umawia się wtedy także na rozmowę z rodzicami dziecka. Nie trzeba się
    takiego spotkania obawiać. Psycholog jest po to, aby pomóc dziecku i jego rodzicom, a nie po
    to, aby sprawdzać rodzicielskie umiejętności czy wytykać błędy wychowawcze. Rozmowa
    nie skupia się więc tylko i wyłącznie na tym, co dzieje się niepokojącego (czyli
    „niegrzecznym” i „kłopotliwym” zachowaniu lub deficytach), tylko na tym jak reagować na
    zachowanie, jak bawić się z dzieckiem, jak z nim rozmawiać, w jaki sposób bazować na
    mocnych stronach dziecka, do czego je zachęcać.
    O rozmowę z psychologiem może również poprosić rodzic. Bywa też tak, że dziecko
    w przedszkolu zachowuje się normalnie, ale codziennie po wyjściu z niego staje się np.
    płaczliwe, agresywne albo nieswoje (a tego już ani wychowawca ani psycholog nie widzą).
    To często sygnał, że maluch bardzo silnie przeżywa stres związany z przedszkolem i właśnie
    tak go odreagowuje.
    Psycholog spotyka się również z dzieckiem. Rozmawia wtedy o ulubionych zajęciach
    malucha, obserwuje go podczas wykonywania różnych zadań (np. rysowania, układania
    puzzli). Na tej podstawie stara się znaleźć przyczynę problemów.
  3. PRZYCZYNY KŁOPOTÓW
    U małych dzieci często powodem takiego a nie innego zachowania okazują się kłopoty
    ze wzrokiem czy słuchem. Dziecko nie potrafi rozpoznać, że gorzej słyszy, czuje natomiast,
    że jest inne, ale nie potrafi wyjaśnić dlaczego (ucieka więc np. w agresywne zachowania, bo
    nie wie, jak sobie poradzić w danej sytuacji).
    Czasami przyczyną problemów dziecka jest po prostu stres związany z pójściem do
    przedszkola. Bywa, że wtedy nasilają się dziecięce problemy i np. dziecko, które jest dość
    nieśmiałe, zaczyna wstydzić się jeszcze bardziej.
  4.  NA CZYM WIĘC POLEGA POMOC PSYCHOLOGA?
    Psycholog sygnalizuje problem i podpowiada rozwiązania. Ściśle współpracuje
    z wychowawcami. Sposoby, formy i metody pracy z dzieckiem zawsze są omawiane
    z rodzicami. Warto więc posłuchać tego, co o kłopotach dziecka sądzi psycholog. Pozwala to
    rodzicom zobaczyć dziecko z innej strony i jest pierwszym krokiem do pokonania
    problemów.
  5. PSYCHOLOG POMAGA W RÓŻNY SPOSÓB:
    – Organizuje zajęcia grupowe dla dzieci – maluchy poprzez zabawę rozwijają
    inteligencję emocjonalną: poznają emocje oraz sposoby radzenia sobie z nimi, uczą się
    w jaki sposób rozwiązywać konflikty, relaksują się, integrują w grupie
    – Pomaga indywidualnie – zarówno rodzicom, jak i dzieciom. Psycholog prowadzi
    zajęcia korekcyjno – kompensacyjne, kształcenia specjalnego i wczesnego
    wspomagania rozwoju (dla dzieci z Orzeczeniami i Opiniami Poradni Psychologiczno Pedagogicznej)
    – Służy pomocą rodzicom
    – Współpracuje z wychowawcami.